"
Era de las que rompen los puentes con solo cruzarlos
".5 de junio de 2010
Ingenua, tonta e hipersensible
Hoy miro escritos de esta pequeña ingenua cuenta cuentos. Pero aun siendo ingenua y todavía medio tonta hay frases que sigues quedándote enganchadas a ellas. Vive con niñas ingenuas pero menos tontas y más antisensibles, estás tienen los ojos grandes y una sonrisa donde cabrías tu y otro tú. Son bonitas y con los labios pintados de rojo como su corazón. Decía frases tontas que se parecían a ella, pero muchas de ellas se marchaban antes de que llegara a cogerlas al vuelo.
Sentir como se toca el cielo en un instante y bajar al infierno en otro como si de repente se estrellara un coche delante de tus narices.
Hace semanas que la niña hipersensible tiene miedo a todo pero jura que seguirá allí con sus torpes pasos de tortuga buscando un regalo para el chico con los ojos azul cielo más bonitos del mundo.
Porque le han dicho que ni la luna está en venta ni se puede enviar por correo. Así que creo que le regalara una nube, o sino se la quedara en ella para no quedarse flotando en el cielo cuando piensa demasiado.
Sentir como se toca el cielo en un instante y bajar al infierno en otro como si de repente se estrellara un coche delante de tus narices.
Hace semanas que la niña hipersensible tiene miedo a todo pero jura que seguirá allí con sus torpes pasos de tortuga buscando un regalo para el chico con los ojos azul cielo más bonitos del mundo.
Porque le han dicho que ni la luna está en venta ni se puede enviar por correo. Así que creo que le regalara una nube, o sino se la quedara en ella para no quedarse flotando en el cielo cuando piensa demasiado.
2 de junio de 2010
Taquicardias agudas
Querido tú:
Lo que más me gustaba de ti es que aunqueya no soñara tanto contigo seguía dándome taquicardias cuando veía tu nombre por algún lado, aunque estuvieras omnipresentemente impresente.
Y no me mires cuando te mire que es de mala educación pillar a una observándote.
No es que no te quiera tanto es que me gustan las anomalias, y la de hoy es una pero me gustan más las que nunca llegaré a entender.
Lo que más me gustaba de ti es que aunque
Y no me mires cuando te mire que es de mala educación pillar a una observándote.
No es que no te quiera tanto es que me gustan las anomalias, y la de hoy es una pero me gustan más las que nunca llegaré a entender.
28 de mayo de 2010
Qui sóc?
S'havia canviat la motxilla i s'havia tallat els cabells, no m'agradava preferia més com estava abans en canvi m'agradava la nova motxilla, no vull saber que li deuria d'haver fet a l'anterior la qual ni recorde com era.
Al parèixer ell també es tallava els cabells qual alguna cosa canviava en canvi jo me'ls talle moments abans d'un canvi però tu prefereixes arriesgar-te a que les coses seguesquin mal i així i tot tu dir que ho has aconseguit perquè en realitat una part de dins teva sí que ho aconsegueix.
D'alguna manera és molt millor el que tu fas, ja que tu dones per suposat que es produirà un canvi però jo necessite tindre les peces del escac ben col·locades per a fer un "jaque mate".
Però ací s'acaba tot, els teus cabells tornaran a créixer com ho han fet durant tot aquest temps sense inferir en ells i la teva motxilla es farà ronyosa i et quedarà menuda i jo no hi estaré per a fixar-me.
Ja no somiaré en tu perquè oblidaré fins els teus blaus ulls i poc a poc la teva fosca veu.
Així i tot fou bonic somiar amb algú que ni jo encara sé qui ets ni tu sabràs mai qui sóc.
22 de mayo de 2010
Tardes Katahara itai
Luci era de esas que escuchaba los Rolling en la ducha hasta que oía a los vecinos dar voces desde la otra parte, entonces subía el volumen. Ella no era de esas que vestía de oscuro o con aires de roquera sino que ella era Luci. Rubén llamó al timbre haciéndola bajar, ella nunca contestaba. Bajó las escaleras de dos en dos con los auriculares pegados en las orejas. Llevaba unos vaqueros y una camiseta color rosa de esas de I (L) NY.
Ni siquiera lo saludó sino que siguió cantando aquella canción a modo de saludo. Luci empezó a correr entre la gente dando empujones y recibiendo unos cuantos insultos a los cuales ni oía ni quería oír. Rubén la seguía por detrás, éste era el que iba diciendo "Perdón, perdón"
Llegaron a aquel parque donde no había niños, los bancos estaban rayados y estaba lleno de botellas de alcohol y colillas por el suelo. Rubén empujó a Luci encima de un arbusto. Ellos solían ser de aquellos amigos que siempre les confundían con alguien más, y ellos no iban a negártelo.
- ¿Se puede saber que te a entrado hoy?
- Eres un soso... - le miró con mala cara y se rió en la suya- quería correr muy rápido a ver si podía desaparecer.
Rubén la miró dudoso, si no la quisiera tanto le hubiera besado esos labios color chicle que llevaba a conjunto del jersey. Intentó ver más allá de sus ojos verdosos y no encontró nada más que la verdad. Luci se quitaba los hierbajos que se le habían quedado pegados y continuó.
- Quiero irme de aquí, no quiero estar nudada a algo quiero poder desaparecer cuando me parezca sabiendo que no me voy a sentir mal. Quiero ir a la Luna a pintar estrellas o ir a Marte en bicicleta...
- ¿Y no me piensas llevar en tu mochila?
- No me echarás de menos
-Sí que lo haré, siempre lo hago cuando te pones mala y no te puedo tirar bolitas de papel desde la tercera fila.
- Entonces cierra los ojos y empecemos a volar lejos, pero no me sueltes de las manos que hay mucho bicho malo por el mundo.
Luci se tiró en el suelo y le pasó los auriculares a Rubén.
Ni siquiera lo saludó sino que siguió cantando aquella canción a modo de saludo. Luci empezó a correr entre la gente dando empujones y recibiendo unos cuantos insultos a los cuales ni oía ni quería oír. Rubén la seguía por detrás, éste era el que iba diciendo "Perdón, perdón"
Llegaron a aquel parque donde no había niños, los bancos estaban rayados y estaba lleno de botellas de alcohol y colillas por el suelo. Rubén empujó a Luci encima de un arbusto. Ellos solían ser de aquellos amigos que siempre les confundían con alguien más, y ellos no iban a negártelo.
- ¿Se puede saber que te a entrado hoy?
- Eres un soso... - le miró con mala cara y se rió en la suya- quería correr muy rápido a ver si podía desaparecer.
Rubén la miró dudoso, si no la quisiera tanto le hubiera besado esos labios color chicle que llevaba a conjunto del jersey. Intentó ver más allá de sus ojos verdosos y no encontró nada más que la verdad. Luci se quitaba los hierbajos que se le habían quedado pegados y continuó.
- Quiero irme de aquí, no quiero estar nudada a algo quiero poder desaparecer cuando me parezca sabiendo que no me voy a sentir mal. Quiero ir a la Luna a pintar estrellas o ir a Marte en bicicleta...
- ¿Y no me piensas llevar en tu mochila?
- No me echarás de menos
-Sí que lo haré, siempre lo hago cuando te pones mala y no te puedo tirar bolitas de papel desde la tercera fila.
- Entonces cierra los ojos y empecemos a volar lejos, pero no me sueltes de las manos que hay mucho bicho malo por el mundo.
Luci se tiró en el suelo y le pasó los auriculares a Rubén.
19 de mayo de 2010
15 de mayo de 2010
¿Nos conocemos?
- ¿Nos conocemos?
+ No, pero suelo soñar contigo
- La gente normal no suele soñar con desconocidos
+ ¿Y quién a dicho algo de gente normal?
- Significa algo que sueñes conmigo
+ No lo sé, si lo supiera no estaría aquí
- Te has enamorado de mi?
+ La gente normal no suele enamorarse de desconocidos
- ¿Y quien a dicho algo de gente normal?
+ No. Puede que nos quisiéramos en otra vida y estamos predestinados a reencontrarnos. Nuestro destino es permanecer juntos aunque seamos dos extraños y me guste soñar contigo y recordarte al día siguiente.
- No podemos estar juntos, no tenemos nada en común somos dos desconocidos preguntándose si se conocen.
+ Un pájaro y un pez podrían amarse... ¿pero dónde vivirían? Pero resulta que ni yo soy un pez ni tú un pájaro además, ¡si ni quiera nos queremos!
Siento mucho que tarde tanto en escribir
+ No, pero suelo soñar contigo
- La gente normal no suele soñar con desconocidos
+ ¿Y quién a dicho algo de gente normal?
- Significa algo que sueñes conmigo
+ No lo sé, si lo supiera no estaría aquí
- Te has enamorado de mi?
+ La gente normal no suele enamorarse de desconocidos
- ¿Y quien a dicho algo de gente normal?
+ No. Puede que nos quisiéramos en otra vida y estamos predestinados a reencontrarnos. Nuestro destino es permanecer juntos aunque seamos dos extraños y me guste soñar contigo y recordarte al día siguiente.
- No podemos estar juntos, no tenemos nada en común somos dos desconocidos preguntándose si se conocen.
+ Un pájaro y un pez podrían amarse... ¿pero dónde vivirían? Pero resulta que ni yo soy un pez ni tú un pájaro además, ¡si ni quiera nos queremos!
¿T'agraden els ossets de peluix?
Siento mucho que tarde tanto en escribir
pero creo que hasta final de curso me veréis poco por aquí
6 de mayo de 2010
¿Y tú dónde te perderías?
Yo me perdería en cualquier casquete polar disfrutando de mis adorables amigos los osos polares y me camuflaría en la nieve y llevaría una manta de animal por el cuello de esos que después de despedir-nos de él queremos guardar el recuerdo. Quizás iría a Siberia, porque allí el tiempo se congela si no ser que en tu casa tengas una buena estufa.
También iría a sitios calientes, a sitios en que su corazón lata a doscientos y un por hora, me perdería por algún rinconcito de África o quizás marcharía a Australia, ¿quién sabe? El mundo es tan grande y una se siente tan minúscula.
Estos son demasiados sitios en pocos momentos pero si tuvieras que elegir un lugar ¿dónde irías?
También iría a sitios calientes, a sitios en que su corazón lata a doscientos y un por hora, me perdería por algún rinconcito de África o quizás marcharía a Australia, ¿quién sabe? El mundo es tan grande y una se siente tan minúscula.
Estos son demasiados sitios en pocos momentos pero si tuvieras que elegir un lugar ¿dónde irías?
las preguntas se crearon para ser contestadas ;)
4 de mayo de 2010
La chica de los sapos y las culebras
Escondido detrás de aquella silla castañeaba los dientes con miedo, una posición muy penosa si yo hubiera sido aquello que debía temer. Pequeño y con las orejas puntiagudas saco su hocico para comprobar si yo era de esos que iban matando criaturas como él. Sus ojos eran verde oscuro con líneas fluorescentes de este mismo color, eran grandes nada proporcionales con el resto de su cabeza pequeña, tenía unos brazos largos que tocaba casi los pies seguidos de tres dedos también alargados, sus piernas en cambio eran cortas como las de un conejo. Me acerqué poco a poco a él, no era el primero que había pasado por mi casa, la anterior luna nueva una especie de ninfa revolvió toda mi habitación, no me moví de mi cama aunque pude observar sus ligeros y gráciles movimientos con su cara de enfadada donde de vez en cuando torcía la nariz. Esta vez no iba a dejar pasar la oportunidad de no saber a que venía. Aquel bicho enano se movía poco a poco hacia mi, ipso facto me saltó encima corriendo y absorbiendo mi aroma por todo el cuerpo. No sé que encontró pero la forma de sus ojos cambiaron a una posición más relajada.
"¿Quién eres" le pregunte intentando parecer serena. Entonces el duende emitió un sonido ensordecedor. Mis piernas me resultaban pesadas y se doblaban son querer, los ojos se cerraban aunque borrosos conseguí ver que aquel duende me cogía en brazos, aunque por su aspecto podría dudar de su fuerza.
Por último pude apreciar como me robaba el amuleto que me regaló León y que siempre llevaba en el cuello.
"¿Quién eres" le pregunte intentando parecer serena. Entonces el duende emitió un sonido ensordecedor. Mis piernas me resultaban pesadas y se doblaban son querer, los ojos se cerraban aunque borrosos conseguí ver que aquel duende me cogía en brazos, aunque por su aspecto podría dudar de su fuerza.
Por último pude apreciar como me robaba el amuleto que me regaló León y que siempre llevaba en el cuello.
Os he podido contar la historia por los pelos
el monstruo de debajo mi cama me lo había escondido.
3 de mayo de 2010
Bipolar
Ser bipolar te impulsa a arriesgarte, buscar emociones, inventa historias.
No pasa nada hasta que se enamora y quiere llevar esa vida, puede ofrecer a la persona que ama la vida que quiera y no tiene que hacer nada más que cambiar...
Suscribirse a:
Entradas (Atom)



